جواد معروفی، فرزند موسی، پس از دریافت گواهینامه ی دوره ی تحصیلات ابتدایی، در چهارده سالگی به هنرستان موسیقی وزیری رفت و تحصیلات موسیقی را - که مقدماتش را نزد پدر آموخته بود - نزد علی نقی وزیری کامل کرد. نخست تار می نواخت. و با نواختن ویولن نیز آشنا بود، اما پس از چندی به پیانو روی آورد و تحولی در شیوه ی نواختن پیانو در ایران به وجود آورد.
در سال ۱۳۱۲ به خدمت وزارت فرهنگ در آمد، هنرآموز موسیقی شد و چندی نیز سرود بود. سپس از هنرستان موسیقی دیپلم گرفت و به آموزش سلفژ و دیکته ی موسیقی در همان هنرستان پرداخت.
از آغاز پایه ریزی انجمن موسیقی، سولیست ارکستر آن بود. پس از پایه گذاری هنرستان موسیقی ملی نیز هنرآموز آن جا شد. در نواختن پیانو برای موسیقی ایرانی از استادانی که در این ساز کار کردند روش مشیر همایون را بیشتر از مرتضی محجوبی اقتباس کرد، اما خود شیوه ای ویژه و یکتا داشت که تکنیک در آن آشکار بود. معروفی علاوه بر نواختن پیانو، قطعاتی آفرید که نخستین آن ها « قطعاتی بر رباعیات خیام » بود که در سال ۱۳۱۵ اجرا شد.
وی از سال ۱۳۱۹ هم زمان با گشایش رادیو به این موسسه پیوست و سال ها تک نواز پیانو، رهبر ارکستر شماره ی یک و رهبر ارکستر بزرگ گل ها بود. در تنظیم آهنگ های شاعرانی نظیر علی اکبر شیرازی متخلص به شیدا، عارف قزوینی، و آهنگسازانی چون رکن الدین مختاری و درویش خان و قطعات بسیاری از آهنگسازان دیگر دست داشت و از قواعد هماهنگی علمی مکتب وزیری ( هارمونی بر اساس ۲۴ بخش ) پیروی می کرد. استاد همچنین سال ها عضو شورای عالی موسیقی رادیو بود. آثار دیگر او عبارتند از:
- قطعاتی در دستگاه ماهور و راک؛
- سوئیت های دشتی؛
- سه گاه؛
- ماهور و دیلمان ( که در مایه ی دشتی با آواز استاد بنان برای ارکستر تنظیم شده و چهار مضراب آن را استاد ابوالحسن صبا ساخته است )؛
- خواب های طلایی؛
- عاشورا؛
- خزان؛
- روزگار من؛
- طبیعت، به روایت جواد معروفی؛
- سپیده؛
- ژیلا؛
- رومینا؛
- فانتزی زیبا؛
- کوکو.

منبع:http://classicgroup.ir